Historia Klubu

Historia Klubu Pomezania Malbork

Wspominamy kluczowe momenty, triumfy i wyzwania malborskiej jedenastki.

1947

Początki Piłki Nożnej w Malborku

Klub Sportowy „Nogat” powstał 14 marca 1947 roku. Pierwsze spotkanie założycielskie pasjonatów sportu w powojennym Malborku, jak wspominali jego założyciele, odbyło się w zakładzie fryzjerskim. Klub powstał z inicjatywy Henryka Biskupskiego, Feliksa Czapary, Leona Kleszczewskiego, Jana Maciejewskiego i Leona Wilczarskiego. Początkowo nosił nazwę Kolejowego Klubu Sportowego „Nogat”.

1962

MMKS Nogat

W 1962 roku, w wyniku połączenia KKS Nogat z MRKS Start, powstał Malborski Klub Sportowy „Nogat”. W tym samym roku utworzono sekcję kajakową, która jako jedyna przetrwała do dziś. Największym sukcesem Nogatu było zdobycie Regionalnego Pucharu Polski w sezonie 1985/86. W tym samym sezonie drużyna walczyła w barażach o III ligę z Pomorzaninem Toruń – po zaciętym meczu w Toruniu nasi ulegli i niestety nie awansowali.

1990/91

Nowa Era: Narodziny Bractwa Piłkarskiego Pomezania

W 1990 roku, kiedy to z inicjatywy Zygfryda Kruczkowskiego i kilku miłośników futbolu założono Bractwo Piłkarskie „Pomezania” Malbork. Klub przejął sekcję piłkarską MMKS „Nogat”, którego piłkarze występowali w Elbląskiej Klasie Okręgowej. Oficjalna data rejestracji Bractwa to 23 lipca 1990 roku. W 1991 roku głównym sponsorem została spółka „Danuta - Malma” z jej prezesem Michaelem Marbotem na czele, którego celem był jak najszybszy rozwój klubu i oczywiście awans na wyższe szczeble rozgrywek, co udało się osiągnąć już w tym samym roku. Był to — a może trudno w to uwierzyć — pierwszy w historii miasta awans do III ligi pod wodzą Andrzeja Biangi, który również występował na boisku. W pierwszym roku występów w III lidze piłkarze Pomezanii byli rewelacją rozgrywek, będąc o krok od awansu do II ligi. Tylko Arka Gdynia okazała się lepszym zespołem od świetnie spisującego się beniaminka prowadzonego przez Mariana Maksymiuka. Po tym sezonie Pomezania była już znaną marką na Wybrzeżu i bardzo szybko pozyskiwała nowych fanów, a na mecze malborczyków niejednokrotnie przychodziło ponad 3000 kibiców, czasami przepełniając trybuny przy ul. Toruńskiej, które mieściły śmiało 3500 widzów.

Wydarzenie z roku 1990/91
1992

Apetyt na II Ligę

W sezonie 1992/93 założeniem był awans do II ligi, i takie zadanie postawiono trenerowi i zawodnikom. Drużynę objął jeden z najbardziej znanych trenerów na Wybrzeżu, Jerzy Jastrzębowski. Jednak, mimo wielkich ambicji (lub: apetytów), drużynie nie udało się zrealizować założeń. Zespół, po słabym początku w lidze, zakończył ostatecznie rozgrywki na piątej pozycji, co jednak nie zniechęciło ani prezesa, ani piłkarzy, ani trenera.

1993

Upragniony awans do II Ligi

Do kolejnego (1993/94) sezonu piłkarze Pomezanii przystąpili wzmocnieni kilkoma zawodnikami, jak choćby Adamem Borosem, Bogusławem Lizakiem czy grającym do tej pory w Ekstraklasie Jackiem Manuszewskim, których wypatrzył na boiskach lig okręgowych ówczesny kierownik Zbigniew Zagórski. Piłkarze malborscy nie dali szans rywalom, zapewniając sobie awans do II ligi już na pięć kolejek przed zakończeniem sezonu, co wzbudziło niewyobrażalny entuzjazm w mieście i okolicznych miejscowościach, gdzie Pomezania miała swoje nieformalne fan cluby.

Wydarzenie z roku 1993
1994

Historyczny Sezon: "Niezdobyta Twierdza"

Sezon 1994/95 przeszedł do historii malborskiej piłki: pierwszy raz drużyna malborska występowała na zapleczu Ekstraklasy. W drugiej kolejce II ligi Pomezania wygrała z Hutnikiem Warszawa 1:0, a historyczną bramkę zdobył Zbigniew Liedtke. Warto dodać, że w tym spotkaniu zadebiutowało trzech nowych zawodników: Marek Kwiatkowski, Krzysztof Własny oraz Aleksander Cybulski. Mecz ten wzbudził wielkie zainteresowanie nie tylko w Malborku, ale i w okolicznych miastach. Na trybunach pojawiło się ponad 3,5 tysiąca widzów, a pustych miejsc nie było widać! Po tym spotkaniu odbyła się pierwsza konferencja prasowa w namiocie ustawionym tuż obok boiska. Namiot był oblegany przez kibiców, którzy wierzyli w sukces swojej drużyny. Malborscy kibice ufali trenerowi i pamiętali, że Jastrzębowski wprowadził kiedyś gdańską Lechię z trzeciej do drugiej, a zaraz potem do pierwszej ligi. Ale wypowiedź „Jastrzębia” była jednoznaczna: „Teraz chcemy się utrzymać. Może za rok powalczymy o coś więcej...” Jak się później okazało, pierwszą część rundy malborczycy zagrali wręcz rewelacyjnie. Wygrywając praktycznie wszystkie mecze na własnym boisku, znaleźli się w ścisłej czołówce tabeli. Druga część jesieni była już nieco gorsza, jednak ostatecznie Pomezania uplasowała się na dobrym dziewiątym miejscu, gromadząc 36 punktów i tracąc zaledwie 3 punkty do czwartego miejsca. Warto zaznaczyć, że malborscy piłkarze nie przegrali ani jednego meczu na własnym boisku, przez co hasło „Niezdobyta Twierdza Malbork” było porównywalne do niezdobytych murów Zamku w średniowieczu. Wraz z zakończeniem umowy odszedł z klubu Jerzy Jastrzębowski. Na jego miejscu pojawił się duet trenerski: Stanisław Stachura oraz Józef Bujko. Po rundzie jesiennej piłkarze Bractwa uplasowali się na ósmej pozycji w tabeli. Ta lokata nie zadowalała działaczy, którzy postanowili zerwać umowę ze Stachurą i na miejsce pierwszego trenera mianowali Józefa Bujkę. Jednak i on nie poprawił miejsca w tabeli, a zespół pod jego wodzą grał coraz słabiej. Ostatecznie Pomezania zakończyła sezon na dwunastym miejscu. Na pewno do pamięci malborskich kibiców przeszły mecze z Wisłą Kraków czy wygrany 2:1 w dramatycznych okolicznościach mecz z Petrochemią Płock. „Pamiętam, że było to dla mnie ogromne zaskoczenie, a zarazem wyróżnienie, że mogłem reprezentować barwy Pomezanii. W tamtym okresie każdy młody piłkarz występujący w juniorach marzył o powołaniu do drużyny seniorów. Mi się udało i byłem bardzo z tego dumny” — powiedział Michał Rybarczyk (ówczesny trzeci bramkarz). Ostatni sezon w szeregach drugoligowców malborczycy zaczęli fatalnie — od czterech porażek z rzędu — czego konsekwencją było ponowne zatrudnienie Jastrzębowskiego. Ale i on nie pomógł w utrzymaniu zespołu. Działacze nie robili zbyt wiele, aby zespół piął się w górę, wyprzedając najlepszych zawodników, do których bez wątpienia zaliczali się: Lizak, Manuszewski czy Kwiatkowski. Ostatecznie nasi piłkarze uplasowali się na szesnastym miejscu, gromadząc 33 punkty i tracąc tylko 4 punkty do bezpiecznego czternastego miejsca. Ale i w tym sezonie kibice nie mogli narzekać na brak emocji. W pamięci pozostaną choćby takie mecze jak wygrane derby z Jeziorakiem Iława 1:0 czy zwycięstwo z najstarszym klubem Polski, Cracovią, w identycznym stosunku. Wraz z odejściem strategicznego sponsora, jakim była MALMA, i brakiem pieniędzy, z klubu odeszła większość działaczy, a klub staczał się w dół, czego efektem był kolejny spadek, aż do IV ligi!!!

Wydarzenie z roku 1994
1998

Powrót i Ostatnia Próba

W kolejnych latach tradycje podtrzymywał nowy prezes Waldemar Jastrzębski, który przez pierwsze lata po spadku starał się wyciągnąć klub z dołka. W sezonie 1998/99 zespół pod wodzą Bogusława Oblewskiego pewnie zwyciężył w rozgrywkach IV ligi i powrócił w szeregi III-ligowców. Jak się okazało, był to jednak ostatni sezon malborczyków na tym szczeblu rozgrywek do dnia dzisiejszego.

Wydarzenie z roku 1998
2006

Upadłość i Reaktywacja

Przez kolejne sezony, aż do roku 2006, piłkarze Bractwa rywalizowali na IV-ligowych boiskach z różnym skutkiem. Najlepiej powodziło im się pod wodzą Lecha Strębskiego w sezonach 2001/02 i 2002/03, kiedy to malborski zespół zajmował trzecią lokatę, grając praktycznie tylko zawodnikami z Malborka. Przełomowym rokiem okazał się rok 2006, w którym to Pomezania po raz pierwszy spadła do V ligi (Ligi Okręgowej) i wtedy stało się to, o czym mówiło się od kilku miesięcy. Ówczesny prezes, praktycznie w pojedynkę, nie był w stanie prowadzić dalej klubu i czarny scenariusz, jakim była ogłoszona upadłość BRACTWA PIŁKARSKIEGO POMEZANIA MALBORK, stał się faktem. Na szczęście dla kibiców, drużyna seniorów nie przestała istnieć, a to za sprawą MŁODZIEŻOWEGO OŚRODKA PIŁKARSKIEGO POMEZANIA, który przejął drużynę, by dalej kontynuować tradycje Bractwa. W pierwszym sezonie pod wodzą nowych władz i nowego trenera Tomasza Mazurka Pomezania była o krok od powrotu w szeregi IV ligi. Niestety młodzież (średnia wieku drużyny wynosiła wtedy niespełna 20 lat) nie podołała w barażach, ulegając nieznacznie Czarnym Czarne. Jednak, jak mawia stare porzekadło: „Co się odwlecze, to nie uciecze”, na szczęście sprawdziło się rok później, kiedy to Pomezania z drugiego miejsca awansowała do IV ligi pod wodzą Sebastiana Ratajczyka, w której gra do dnia dzisiejszego. W obecnym zespole już tylko wspomniany Sebastian Ratajczyk oraz Michał Krawczyk pamiętają te stare, dobre czasy, ale czy jeszcze kiedykolwiek się one powtórzą? Warto się także zastanowić, co było przyczyną spadków i dlaczego tak szybko można było rozbić tę drużynę. Najlepsi zawodnicy zostali seryjnie wyprzedani z klubu, a na ich miejsce przyszli zawodnicy z niższych lig i zdecydowanie mniej utalentowani gracze. Na pewno wszyscy kibice i miłośnicy futbolu marzą o powrocie tych wspaniałych czasów malborskiego futbolu, ale jak wiadomo, do spełnienia tych marzeń potrzebne są środki finansowe, bez których żadna drużyna piłkarska nie zaistnieje na arenie ogólnokrajowej. Te czasy były przykładem, że przy wysiłku kilku zapalonych miłośników futbolu oraz, co najważniejsze, strategicznego sponsora, jest możliwe zrobienie w ciągu trzech lat II ligi w Malborku.

Wydarzenie z roku 2006